آینه ی شکسته را می مانم                        تارهای  گسسته  را  می مانم

در دلم ستاره ای نمی رو ید                         پنجره های بسته  را  می مانم

از غم فراق و بی سرانجامی                       جان بر لب نشسته را می مانم

با همه آتشی که در جان است                    شعله های نشسته را می مانم

کامم از روزگار بسی تلخ است                     عاشق دل شکسته را می مانم

تیر ها  بر  کمان  ز  هر سو  من                    آهوی  پا  شکسته  را می مانم

همچو گرداب در مدار بی خویشی                گرهی  فرو بسته   را   می مانم

خسته چون باغانی از دویدنها                      کشتی گل نشسته را می مانم.   

از پس ابري كه گهر مي سرشت                  باز  قلم  ناز  ترا  مي نوشت

هرچه حكايت به غزل مي كند                     سبزه به يك عشوه عمل مي كند

غنچه خريدار گهرهاي توست                      چشمه چو خاكي به كف پاي توست

ما هم از احساس تو باراني ايم                  سبز دلان   لاله ي  ايراني ايم

پنجره ها جمله پريشان توست                   هر نفسم جلوه اي از جان توست

روز شد و روز شد و روز شد                        يار  رخ  افروز  دل  افروز  شد

هان  گل و  آيينه و  آب آوريد                       زآنچه نه پيداست جواب آوريد

تيره  بر اين خاك  نماند  اثر                        خاك شد از روشني شعله تر

بر شب تاريك جهان زد شهاب                    صاف و زلال است شقايق چو آب

آتش و  آبيم  و  بهم  زاده ايم                     وز  همه  حتي  ز خود  آزاده ايم 

چون به ولا جمله بلي گفته ايم                  جز به علي بر همه لا گفته ايم.      

كربلا

كربلا يعني كه خود را يافتن                 تار و پود دل ز مهرش بافتن

كربلا  يعني   قدر  يعني   قضا                          كوچه اي يكراست تا پيش خدا

كربلا عشقي شكوفا گشته است                    غنچه هايي پيش رس وا گشته است

كربلا   يعني  شكوه   دوستي                         تشنگي جويي تو نيز از اوستي

كربلا را مي توان هر جا شنيد                          كربلا را مي توان  هر گوشه ديد

كربلا يعني شلمچه،فاو، هور                           كربلا يعني عبور، يعني ظهور

كربلا يعني شكوفه،لاله،سيب                         كربلا يعني نماز ،يعني حبيب

كربلا يعني علي يعني احد                            آب را شرمنده كردن پيش خود

كريبلا يعني كه سردار و علم                          هم علم هم دست هم پاها قلم

كربلا يعني صدايي كز ازل                              تا ابد خواند سوي خيرالعمل

كربلا يعني هماره بر ستيغ                           گر به نوك نيزه يا در زير تيغ

كربلا يعني دگرگوني تمام                            رفتن از خود سوي بالا والسلام.   

تا گل مشرق ز رويت مي دمد                       مي توان آئينه از روي تو چيد 

مي توان در چشم هاي آبي ات                   رمز و راز دوستي ها را شنيد

مي توان در سايه ي گيسوي تو                  با نسيم و عشق و گل همراه شد

مي توان با حس دستان گل ات                  همدم  انديشه هاي  ماه  شد

اي  گل  قاصد  تو  روح  بودني                     چون شقايق بر فراز كوهسار

با تو اقيانوس هستي در سفر                    چشمه و باران و رود و جويبار

آه من در چشمهايت ذوب شدم                  چون شفق در روشناي بامداد

راستي از لاله ي رخسار تو                       آتش  جاويد   در  جانم   فتاد

كوچه هايم از حضورت غرق گل                  باغ احساسم سراسر شور و ناز

چشمه ام درجوش چون آتشفشان            دستهايم سوي چشمت در نماز      

بي تو سرد و بي حس و پژمرده ام                شمع خاموشم ز توفان مرده ام

همچو مردابي تهي از هاي و هوي               اندرون پر جوشم و خشكيده روي

چون بيابان در سكوتي   خوفناك                 همنشينم آتش است و باد و خاك

بي تو حتي از خود خود خسته ام              بار بي  خويشي ز بودن  بسته ام

برگ ريزانم    فراهم    مي شود                 رنجم  افزون  بودنم  كم  مي شود

آه  اي  مفهوم سبز  لحظه ها                    اي  تو   روح   هستي    آئينه ها

كاش تو آئينه ي ما مي شدي                   در دلم چون  گل  شكوفا  مي شدي 

آه اي زيبا ترين  احساس من                  روح  من  خوشبوترين  ياس  من

اي سحر در كام تاريك زمان                    دستهايت از گل هستي نشان

حس باران در نگاه ناز توست                  دلربايي نيست اين اعجاز توست

آينه    يعني  گل  لبخند  تو                    آب   يعني  زندگي  در  بند  تو

دوستي يعني كه دل بردن ز ياد              عاشقي و هر چه بادا باد  باد

راز دلتنگي گشودن با درخت                 رنج هجران،راه دور و بخت سخت

 

بي بازگشت از مكاشفه

    در مجذور ياس ها شكفته اي

             تا آبي به توان بي نهايت!

               در ازدحام عشق

           در تو ضرب مي شوم.

چين مي خورد تنهايي ام

چون انكسار خيال

          و در آينه تكثير مي شود.

در اندوه سرد

             پير مي شوم.

واي !!

          از زمانه دير مي شوم.!    

 

لحظه هايم با غمت پر مي شود                    چون صدف غم در دلم در مي شود

در خيالم با تو دارم گفت و گو                       راز  دل  را  مي گشايم  مو  به  مو

چون دو ابرويت گهي پبوسته ام                    عهد ها   با  گيسوانت   بسته ام

گاه در چشم سياهت چون سحر                  سالها مي مانم از خود بي خبر

گاه در دستت به دريا مي رسم                    بر   تمام     آرزوها     مي رسم  

بوي سيب وبوي ياس وياسمن                    سايه طوبي و جوي و  حور  و من

با تو جاري مي شوم در چشم آب               همره   باران   و   باد  و   آفتاب

چون شكوفا شد گل  از روياي تو                 سجده زد عشق هم به خاك پاي تو   

در  هراسم  گاه   بي   پرواييم                    غمزده   از  يك   سده     تنهاييم

شبنمي بر برگ گل افتاده ام                      در  نگاهت  ناگهان  جان  داده ام

حس سردم در حصار سرنوشت                  سر نوشتم عشق را از سر نوشت  

بيا با هم پنجره اي وا كنيم                 زندگي  را  دوباره  پيدا  كنيم 

يه پنجره به شهر نور وباران             به چشم سيب و سايه چناران

بريم به كوچه هاي شهرآباد            هم سفر    پرنده هاي      آزاد

با سير باد و زورق سپيدار              تو   جنگلا ي  كاج   كوه  هزار

به بوي بابونه وچاي و زيره              تو كوه  دلم حس خدا مي گيره

كبكاي ماري يه صداميخونند           سبزه و سنگم رازشو مي دونند

راز   محبت  نهان هستي             معني اين راز نهان تو هستي 

       

      

اي   گل   ز  طراوتت   نشانه                   اي  هستي  پاك  جاودانه

اي دست سحر به شانه گل                    اي  رمز   نگاه   عاشقانه

هردم چو شكوفه هاي باران                    صدگل به رخت زند جوانه

چون روشني از افق تراود                      از   لعل   تو  قند با   ترانه

گيسوي تو نامه ي بهاران                      چون نرگس مست دلبرانه

برلاله ي تو گرفته شبنم                        چون سبزه به جوي آشيانه

تاخاطر نازت آيدم دست                         روزي  دو   غزل  كنم  روانه

از  شوخ  كمان   ابروانت                        تيرم  همه  مي كند   كمانه

دركوي جنون نگارم آمد                          ديدم   به   نگاه    عاقلانه

همراه   موذن  و  سپيده                        گويم  ز   غم   تو   صادقانه  

دلبستگي پگاهم آموخت                      دلداري  و  شورش   شبانه

منظور مني و مي سرايم                      با  ياد  تو  من  به هر بهانه

راز دل  خود  چگونه  گويد                     باغاني   خام   و   ناشيانه